Je ziet iemand met tatoeages, piercings, blauw haar of zwarte kleding. Misschien een hanenkam of dreads? Een zakelijke outfit of heel erg kleurrijk? Met deze kenmerken kom je al snel genoeg aan een bepaald stereotype persoon. Oftewel een persoon die we in een hokje hebben gestopt. Maar kloppen deze hokjes eigenlijk wel? En zouden we mensen wel in hokjes moeten stoppen?

Vooroordelen

Als je door de stad loopt zie je allemaal verschillende mensen om je heen. In plaats van iedereen als individu te zien, zijn we geneigd om mensen als bepaalde groepen te zien, because they ‘fit the shoe’. Ons brein plaatst alle informatie die we van iemand krijgen in een bepaald hokje. Daarom denken we bepaalde eigenschappen van mensen te kennen zonder we die persoon ontmoet hebben.Maar wat brengt het ons om iedereen in hokjes te plaatsen?

Het schijnt een praktisch nut te hebben omdat we zodoende niet over allerlei kleine details hoeven na te denken. Een gewoonte dus van je brein om lekker te chillen, want het kost simpelweg minder moeite. Ook zou het werken als bescherming. Op die manier zijn het geen vreemden meer en kunnen we beter inschatten wat we ermee (zouden) moeten. Wat onze reden ook is, is het prima om mensen maar gewoon te bestempelen?

simpele beeldvorming

Ik denk doordat we er zo makkelijk tegenaan kijken dat we de waarde van de personen hiermee ook versimpelen. We kijken niet naar de innerlijke persoon. We baseren onze mening op het uiterlijk, terwijl dit niet terecht is. Hoe ik er vandaag uit zie is geen garantie dat alles in mijn kledingkast er ook zo uitziet. Ik heb zwarte, groene, gele, roze, paarse, multicolor kleding, van alles wat. Maar als ik vandaag besluit om iets zwarts aan te doen heeft dat meerdere betekenissen voor andere mensen. Alle mogelijke uitkomsten die de persoon die naar mij kijkt heeft zegt niet genoeg over mij als persoon. En waarom zou die ook? Diegene weet niks van mijn persoonlijkheid. En toch zit ik dan al in een hokje. Daarmee beslissen we op dat moment al wat we van iemand vinden. En dat is zonde omdat je zoveel informatie mist.

En als we dan in een hokje zitten (wat je overigens vaak niet zelf doet) dan is het nog verrekte moeilijk om hier weer uit te komen! Want nee hoor, je kan niet van de ene op de andere dag beslissen dat je er anders uit gaat zien want dat kan de buitenwereld niet aan. Dus word je bekritiseerd en durf je vervolgens niet meer. En daar zit je dan, veilig in je hokje.

Stereotype

De algemene hokjes waarin we mensen plaatsen zijn ook lang niet altijd even aardig. Een nerd word vaak bestempeld als een introvert persoon die geen sociale vaardigheden bezit en niet aantrekkelijk gevonden word. Dus als iemand je dan omschrijft als nerd sta je niet echt te springen lijkt mij! Blijkbaar doordat we dit doen stoten we mensen tegen het hoofd. Stel ik bestempel jou als nerd, omdat je daar de ‘bijbehorende’ aspecten voor hebt (lees ict baan, fantasy liefhebber, tshirts met opdruk). Is dit dan terecht en maak ik jou daar gelukkig mee? Nee, dat denk ik absoluut niet! Jij bent geen nerd. Of misschien wel. Maar dat is niet aan mij om dat te beoordelen. Dat is aan jou om dat te beslissen. En wellicht val je niet in 1 hokje maar pas je er wel 5. Dan begint het er meer erop te lijken dat je niet in een hokje past.

Wil ik wel in een hokje?

Misschien is het juist wel het idee dat je niet in een hokje past! Want waarom willen we dat eigenlijk? Om ergens bij te horen en ons geen buitenbeentje te laten voelen. Het gevoel deel uit te maken van iets groters. Of gewoon omdat het een veilig gevoel is dat mensen weten waar je bij hoort. Maar echt een uniek individu zijn vind ik toch wel het best bij iedereen passen. Lekker buiten de hokjes om en gewoon jezelf zijn. Meerdere stijlen combineren en blijven experimenteren! Neem het recht in eigen handen door jezelf los te maken van de vooroordelen van anderen en plaats jezelf in je eigen hokje. Zonder stempel en zonder verwachtingen naar anderen!

Ik pas ook niet in een hokje. En dat laten we lekker zo, want het bevalt me echt fantastisch! 😉